என்னை மிகவும் பாதித்த சில திரை முன்னோடிகளைப் பற்றி நான் ப்ளாக்கில் எழுதத் தொடங்கியதே, அவர்களையும் அவர்கள் படங்களையும் பற்றி மீண்டும் ஒருமுறை நான் சிந்திப்பதற்கும் ஏற்கனவே இருந்த கருத்துக்களை மீட்டுருவாக்கம் செய்துகொள்வதற்கும்தான். இதற்காக நான் அவர்களின் படங்களில் சிலதை மீண்டும் பார்த்தேன், அவர்களைப் பற்றி மீண்டும் படித்தேன். அவர்களது பிரபலமான சில கருத்துக்களைத் தமிழாக்கம் செய்யத் தொடங்கியபோதுதான், அவைகளை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்வதற்கு இது ஒரு சிறந்த வழி என்பது புரிந்தது. அடுத்ததாக யாரைப்பற்றி எழுதலாம் என்று யோசித்தபோது, திரும்பத் திரும்ப என் நினைவில் வந்தபடியே இருந்தவர், இயக்குனர் ரோமன் பொலன்ஸ்கி (Roman Polanski).

அவருடைய படங்களில் நான் முதலில் பார்த்தது “சைனா டவுன்”. திரைக்கதை எழுதுவதைப் பற்றி ஏராளமான நூல்களை எழுதிய ஆசிரியர் “சிட் ஃபீல்ட்” (SYD FIELD) அவர்கள், நல்ல திரைக்கதையின் கூறுகளை விளக்குவதற்கு அடிக்கடி உதாரணத்திற்கு எடுத்துப் பேசும் படம் சைனா டவுன். அதனாலேயே, அவர் சொல்வதை விளங்கிக்கொள்வதற்காகவாவது அந்தப் படத்தைப் பார்த்தாக வேண்டுமென்ற அவசியம் ஏற்பட்டது. துப்பறியும் கதைகளுக்கே உரித்தான முடிச்சுகளும், திருப்பங்களும், விறுவிறுப்பும் நிரம்பிய கதையென்பதால் இலகுவாக நம்மை உள்ளிழுத்துச் சென்றுவிடும் படம் அது. அதோடு இளம் ஜாக் நிகல்ஸனின் துடிப்பான நடிப்பாற்றலும், யதார்த்தமான சண்டைக் காட்சிகளும் இப்படத்தை ஒரு சிறந்த பொழுதுபோக்காகவும் ஆக்குகிறது. அதிலும் குறிப்பாக இயக்குனரே ஒரு சிறிய அடியாள் கதாபாத்திரத்தில் நடித்திருக்கிறார், அவர் கத்தியால் ஜாக் நிகல்ஸனின் மூக்கை அறுக்கும் காட்சி, ஒவ்வொருமுறை பார்க்கும்போதும் நிஜம்போலவே தோன்றுகிறது. ஆனால் இதை ஒரு சராசரிப் படத்திலிருந்து உயரத்துக்குத் தூக்கிச் செல்வது, உளவியல் சிக்கல்களையும் விபரீதமான உறவுச் சிக்கல்களையும் இதில் ரோமன் பொலன்ஸ்கி கையாண்டிருக்கும் விதம்தான்.

1974யில் எடுக்கப்பட்ட இந்தப் படம், 1937ஆம் ஆண்டு வளர்ச்சியின் ஆரம்ப நிலையிலிருக்கும் லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் நகரில் நடக்கிறது. தனியார் துப்பறியும் நிறுவனத்தை நடத்தும் கதாநாயகன், பொதுவாகக் கணவன்-மனைவி கள்ளத்தொடர்புகளைப் புலனாய்ந்து சம்பாதிப்பவன். அவனிடம் ஒரு பெண் வந்து, நகராட்சியின் நீர்நிலைகளைப் பராமரிக்கும் தலைமைப் பொறியாளரான தனது கணவனுக்கு வேறு பெண்ணுடன் கள்ளத்தொடர்பு இருக்கிறதாவென வேவு பார்க்கச் சொல்கிறாள். நாயகன் துப்பறிய ஆரம்பிக்கும்போது, அது நீர்நிலை திட்டங்களில் இருக்கும் தில்லுமுல்லுகள், பொதுமக்கள் பாதிக்கப்படுவது, நகராட்சியில் நடக்கும் ஊழல், பினாமிகளின் பெயரில் நில ஆக்கிரமிப்பு செய்யப்படுவது என்று பெரிய தளத்தில் விரிகிறது. நாயகன் அந்தத் தலைமைப் பொறியாளர் நிஜமாகவே பொதுமக்களின் நலனில் அக்கறையுள்ளவர் என்று கண்டறிகிறான், ஆனால் அவருக்கு ஒரு இளம் பெண்ணோடு தொடர்பிருக்கிறது என்றும் தெரிகிறது. அந்த உண்மையை அவன் வெளியிட்ட பிறகுதான், தலைமைப் பொறியாளரின் உண்மையான மனைவி இன்னொருத்தி (கதாநாயகி) என்பதும், அவனிடம் துப்பறியும்படிச் சொன்னவள் ஒரு போலி என்பதும், அவன் யாராலோ இந்தப் பொறிக்குள் சிக்கவைக்கப்பட்டிருக்கிறான் என்பதும் தெரியவருகிறது. இதற்கிடையில் தலைமைப் பொறியாளர் நீரில் மூழ்கி இறந்துபோக, நாயகன் அது கொலைதான் என்று கண்டறிகிறான்.

அந்தக் கொலையைச் செய்தது யார், காரணம் என்ன, என்பதைத் துப்பறியுமாறு அவனிடம் நாயகியே சொல்கிறாள். நகராட்சியின் ஊழல்களுக்கெல்லாம் மையமாக விளங்கும் பெரும்புள்ளியான ‘நோவா கிராஸ்’, நாயகியின் தந்தைதான் என்பது நாயகனுக்குத் தெரியவருகிறது. தலைமைப் பொறியாளருக்குத் தொடர்பிருப்பதாக நாயகன் நினைத்த அந்த இளம் பெண் யார் என்பது தெரிந்தால் எல்லா முடிச்சுகளும் அவிழும் என்று அவன் நினைக்கிறான். பல்வேறு திருப்பங்களுக்குப் பிறகு, அந்த இளம் பெண்ணை, நாயகியே ஒளித்துவைத்திருக்கிறாள் என்பதைத் தெரிந்துகொள்கிறான். முதலில் நாயகி அவளைத் தன் தங்கை என்கிறாள், பிறகு தன் மகள் என்று மாற்றிச் சொல்கிறாள். இறுதியில் அந்த அதிர்ச்சிகரமான உண்மை வெளிவருகிறது. பெரும்புள்ளியான நோவா கிராஸ்க்குத் தன் சொந்த மகளுடனேயே வரம்பு மீறிய உறவிருந்தது. நாயகிக்குப் 15 வயதிருக்கும்போது அந்த உறவால் பிறந்த குழந்தைதான் இப்போது அந்த இளம்பெண்ணாக வளர்ந்து நிற்கிறாள். நாயகி தன் மகளோடு தன் அப்பாவிடமிருந்து தப்பிச்செல்வதற்கு நாயகனின் உதவியைக் கோருகிறாள். நாயகன் “உன் அப்பா உன்னைக் கற்பழித்துவிட்டாரா?” என்று கேட்கும்போது, நாயகி கண்களில் ஈரம் கசிய ‘இல்லை’ என்று தலையாட்டுகிறாள். அடுத்தக் காட்சியில் நோவா கிராஸ் நாயகனிடம், “நான் என்னைக் குற்றம் சொல்லமாட்டேன்.. நிறைய பேருக்கு ஒரு உண்மை தெரிவதில்லை, சரியான நேரமும், இடமும், சந்தர்ப்பமும் அமைந்தால் ஒரு மனிதன் எந்த எல்லைக்கும் போகக்கூடும்..” என்று சொல்லும்போது, காட்சியாகக் காட்டப்படாத அந்த விபரீத சம்பவம் தீவிரமாக நமக்கு உறைக்கிறது.

ரோமன் பொலான்ஸ்கியின் திகில் படமான “ரோஸ்மேரிஸ் பேபி” (Rosemary’s Baby) (1968), ஹாலிவுட்டின் பிரபலமான பேய்ப் படங்களான “எக்ஸார்சிஸ்ட்”, “ஓமென்” படங்களின் வரிசையில் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்ற போதிலும் அவற்றுக்கு முற்றிலும் வேறான ஒரு படமாகவும், ஐரோப்பிய சினிமா பாணியைக்கொண்டும் இருக்கிறது. ஏராளமான சஸ்பென்ஸ் திரில்லர்களை எடுத்த ஹிட்ச்காக் ஒரு பேய்ப்படம் கூட எடுத்ததில்லை. ஒருவேளை அவர் எடுத்திருந்தால் அது “ரோஸ்மேரிஸ் பேபி” போல இருந்திருக்கும் என்று நான் நினைத்துக்கொள்வதுண்டு. சுருக்கமாக இந்தப்படம், பார்வையாளர்களின் கண்களை மிரட்டாமல் மனதை மிரட்டும் திகில் படம் என்று சொல்லலாம். அமானுஷ்ய சக்தியால் ஒருத்தி தற்கொலை செய்துகொள்வது, ஒரு நாடக நடிகரின் கண்கள் இரண்டும் குருடாவது, ஒரு முதியவர் திடீரென்று கோமாவில் விழுந்து பிறகு இறந்துபோவது என்பதெல்லாம் இந்தக் கதைக்குள் இருக்கிறது. ஆனால் இவை எவையுமே ‘காட்சியாக’ப் படத்தில் வராது. ரோஸ்மேரி என்னும் மையக் கதாபாத்திரத்திரம் எதையெல்லாம் காண்கிறதோ அதுமட்டுமே காட்சியாக வருகிறது. மற்றவையெல்லாம் அவள் நடந்து முடிந்த பிறகு பார்க்கும்போதும், கேள்விப்படும் போதும்தான் பார்வையாளர்களுக்குத் தெரிகிறது. ஆனால் அந்த அத்தனைக் குரூரக் காட்சிகளும் பார்வையாளர்களின் மனதுக்குள் நடந்துவிடும் என்பதால் அதிகமாக பயமுறுத்துவதாக இருக்கிறது. இந்தப் படத்தின் முக்கியமான ஒரு திகில் காட்சியைக் கூட நாயகி, அது கனவா நனவா என்று தெரியாத குழப்பத்துடனேயே காண்கிறாள். கனவுகளைப் படமெடுப்பதில் தேர்ந்தவர்களான பெர்க்மன் (Ingmar Bergman), தார்கோவ்ஸ்கி (Andrei Tarkovsky) போன்றவர்களுக்கு இணையாக அந்தக் கனவை ரோமன் பொலன்ஸ்கி படமாக்கியிருக்கிறார்.

என்னை மிகவும் பாதித்தது அதன் கடைசிக் காட்சிதான். படத்தின் ஆரம்பத்தில் டைட்டில் போடும்போது ஒரு தாலாட்டுப் பாட்டு கேட்கும், ரோஸ்மேரி தன் கணவனோடு புதிதாக ஒரு அபார்ட்மெண்டில் வந்து தங்குகிறாள், சூனியக்காரர்களின் ரகசிய சமூகக்குழு ஒன்றின் சூழ்ச்சி வலைக்குள் அவள் சிக்குகிறாள். அவளுக்குத் தெரியாமல், சாத்தான் அவளோடு உடலுறவுகொள்ளும்படிச் செய்கிறார்கள். அவள் வயிற்றில் குழந்தை உண்டானதும், அவர்கள் கொடுக்கும் மூலிகை பானத்தை தினமும் குடிக்க வேண்டும், அவர்களது டாக்டரைத்தான் பார்க்க வேண்டும் என்று நிர்பந்திக்கிறார்கள். அந்த டாக்டரோ பேறுகாலம் பற்றின எந்தப் புத்தகத்தையும் படிக்கக் கூடாது, முன் அனுபவம் உள்ள யார் சொல்வதையும் கேட்கக்கூடாது என்கிறார். வயிற்றில் குழந்தை வளர வளர அவள் மெலிந்து, வெளிரி ரத்தசோகை நோயாளிபோல் ஆகிறாள். அவளுக்குத் தெரிந்தவர்கள் எல்லாம் கர்ப்பகாலத்தில் பெண்கள் இப்படி இருக்கமாட்டார்கள் என்கிறார்கள். மெல்ல மெல்ல அவளுக்குச் சூனியக்காரர்களைப் பற்றித் தெரிய வருகிறது, தன் குழந்தையைப் பலியிடுவதற்காகவே அவர்கள் எல்லாம் செய்கிறார்கள் என்று அவள் நினைக்கிறாள். அவர்களிடமிருந்து தன் குழந்தையை எப்படியாவது காப்பாற்றிவிடவேண்டும் என்று அவள் பலவாறாக முயற்சிக்கிறாள், தப்பித்து ஓடுகிறாள். தன் எண்ணங்களை வயிற்றில் இருக்கும் குழந்தையிடம் பேசியபடியே இருக்கிறாள், ஓரளவுக்கு மனநிலை பாதிக்கப்பட்டவள் போல் ஆகிவிடுகிறாள். ஆனால் குழந்தை பிறக்கவிருக்கும் சமயத்தில் அவர்களிடம் மீண்டும் மாட்டிக்கொள்கிறாள்.

அவள் திரும்பக் கண் விழிக்கும் போது, நடந்தது எல்லாமே அவளுடைய வீணான பயத்தால் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டதுதான், இம்மாதிரி மனக் குழப்பங்கள் கர்ப்பகாலத்தில் பெண்களுக்கு வருவதுதான் என்கிறார்கள். அவள் செய்த களேபரத்தால் குழந்தை இறந்தே பிறந்தது என்கிறார்கள். பிறகு, அவள் தனிமையில் இருக்கும்போது, பக்கத்து ஃப்ளாட்டிலிருந்து தன் குழந்தையின் அழுகை ஒலியைக் கேட்டு அங்கு செல்கிறாள். சூனியக்காரர்களின் சமூகம் மொத்தமும் அங்கு குழுமியிருக்க, நடுவில் தொட்டிலில் அந்தக் குழந்தை அழுதபடி இருக்கிறது. அந்தக் குழுவின் தலைவன் ரோஸ்மேரியை அந்தக் குழந்தையின் அருகில் செல்ல அனுமதிக்கிறான். அவளைப் பார்த்ததும்தான் குழந்தை அழுகையை நிறுத்துகிறது. “குழந்தையின் கண்கள் ஏன் இப்படி விநோதமாக சிவப்பாக இருக்கிறது” என்று அவள் கேட்க, தலைவன், “அது தன் தந்தையின் கண்களைக் கொண்டிருக்கிறது” என்கிறான். ரோஸ்மேரிக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை, அவள் தன் குழந்தையை அன்போடு பார்த்துத் தாலாட்டுப் பாடத் தொடங்குகிறாள். ஆரம்ப டைட்டில் காட்சி போலவே, உயரத்திலிருந்து ஊரின் பகுதிகள் காட்டப்பட பின்னணியில் தாலாட்டு ஒலிக்கிறது. எனக்கு இந்தப் படத்தைப் பார்த்ததுமே முதலில் தோன்றியது, அன்பு எத்தனை ஆபத்தானது என்பதுதான். சாத்தானின் குழந்தையானாலும் தாய் அன்பைப் பொழியத்தான் செய்கிறாள். அன்பு மனித குலத்தை வாழ்விக்கிறது, ஆனால் அதேசமயத்தில் மாபெரும் அழிவுச் சக்தியும் அன்புதான்.

ரோமன் பொலன்ஸ்கியின் ஆகச் சிறந்த படம் 2002ஆம் ஆண்டு வெளியான “தி பியானிஸ்ட்” (The Pianist). இரண்டாம் உலகப் போரின்போது நாஸிப் படையினரால் யூதர்கள் கூட்டம் கூட்டமாகக் கொல்லப்பட்டபோது நடந்த, உயிர் வாழ்வதற்கான போராட்டத்தைப் பற்றிய படங்களில், 3 மிக முக்கியமானவையென்று நான் நினைக்கிறேன். ஸ்பீல்பெர்க்கின் “சிண்ட்லர்ஸ் லிஸ்ட்”, ரொபெர்டோ பெனிக்னியின் “லைஃப் இஸ் ப்யூட்டிஃபுல்” மற்றும் “தி பியானிஸ்ட்”. மூன்றுமே அதன் இயக்குனர்களுக்கு ஆஸ்கார் விருதுகளைப் பெற்றுத்தந்தவை. முன்னது மிகச் சிறந்த படமென்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது. ஆனாலும் கொஞ்சம் “ஹாலிவுட்தனமானது”, அளவுக்கு மீறிப் பிரம்மாண்டமான சட்டகத்துக்குள் வரையப்பட்டிருப்பதால் ஓரளவுக்கு யதார்த்தத்தை மீறுவது, மிகப் பலரின் கதையைச் சேர்த்துக்கட்டிய பொட்டலம் போன்ற திரைக்கதையுடையது. “சிண்ட்லர்ஸ் லிஸ்ட்”க்கு அப்படியே நேர் எதிரானது “லைஃப் இஸ் பியூட்டிஃபுல்”, ஒரு விளையாட்டுப்போல அந்தப் பிரச்சனையை இலகுவாக்கி நகைச்சுவையாகச் சொல்லும் படம். இந்த இரு துருவங்களுக்கும் நடுவில், யதார்த்தத்துக்கு மிக நெருக்கமாக இருக்கும் படம் “தி பியானிஸ்ட்” தான். மேலும் அந்த இரு படங்களின் மையக் கதாபாத்திரங்களும், தத்தம் வழிகளில் நம்பிக்கையுடன் போராடி தம்மைச் சார்ந்தவர்களின் உயிரைக் காப்பாற்றி ஹீரோக்களாகிறார்கள். ஆனால் “தி பியானிஸ்ட்”டின் மையப்பாத்திரம் முழுக்க முழுக்க சாதாரணமானவனாக, கிடைக்கும் சந்தர்ப்பங்களின் பொந்துகளுக்குள் நுழைந்து, தன்னைக் குறுக்கிக்கொண்டு, பசித்திருந்து, தனித்திருந்து, ஒரு கரப்பான் பூச்சியைப்போல வாழ்ந்து தன்னை மட்டும் தப்புவித்துக்கொள்கிறான். நாம் அந்தச் சூழலில் இருந்தால் என்ன செய்திருப்போமோ அதைத்தான் அவன் செய்கிறான், அவன் ஒரு ‘ஹீரோ’ அல்ல, காப்பாற்றுபவன் அல்ல, தப்பிப் பிழைப்பவன் மட்டுமே. ‘அட்ரியன் பிராடி’க்கு சிறந்த நடிகருக்கான ஆஸ்கார் விருதைப் பெற்றுத்தந்த அந்தக் கதாபாத்திரம் நூறு சதவிகிதம் ரத்தமும் சதையுமாகத் திரையில் உயிர்பெற்றிருக்கிறது.

போலந்தின் புகழ்பெற்ற பியானோ இசைக்கலைஞரான Wladyslaw Szpilman எழுதிய சுயசரிதையை, முடிந்தவரை அப்படியே எடுக்க முயற்சித்தார் ரோமன். படத்தின் முதல்காட்சியில், “வார்ஸா” நகரின் வானொலி நிலையத்தில் பியானோ வாசித்தபடி இருக்கும் ஸ்பில்மன், திடீரென்று வெளியே குண்டுகள் வீசப்படும் சத்தங்கள் கேட்க, அப்போதும் அசையாமல் வாசித்தபடியே இருக்கிறான். ஊரின் களேபரங்களைவிட, நேரடி ஒலிபரப்பில் இசை நிற்கக்கூடாது என்பதுதான் அவனுக்கு முக்கியமாக இருக்கிறது. வானொலி நிலையம் மீதே குண்டு வீசப்பட்டு மற்ற பணியாளர்கள் எல்லாம் ஓடிய பிறகும் அவன் விரல்களைப் பியானோவிலிருந்து விலக்கவில்லை. இறுதியில் அந்த அறையே வெடிக்கும்போதுதான் அவன் அங்கிருந்து ஓடுகிறான். இதுவே அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் தன்மையைக் காட்டிவிடுகிறது. வார்ஸாவின் உணவகங்களுக்குள் நுழைவதும் பூங்கா பெஞ்சுகளில் உட்காருவதும் கூட யூதர்களுக்குத் தடைசெய்யப்படும்போது, அவன் மிகச் சாதாரணமாக அதை ஏற்றுக்கொண்டு அந்தப் புதிய சூழலுக்குள் வாழத் தன்னைப் பழக்கிக்கொள்கிறான். இந்தத் தன்மைதான் அவனை இறுதிவரை காப்பாற்றுகிறது.

ஸ்பில்மனும் அவனது அப்பா, அம்மா, இரு சகோதரிகள் மற்றும் ஒரு சகோதரனும் சேர்ந்து தங்களிடம் இருக்கும் பெரும் பணத்தை எப்படி ஒளித்துவைப்பது எனத் திட்டமிடும் காட்சியும், சில நாட்களுக்குப் பின்பு அவர்களே கும்பலோடு கும்பலாக அடைக்கப்பட்டிருக்கும்போது, அங்கு மிட்டாய் விற்கும் ஒரு யூதச் சிறுவனைப் பார்த்து “இனி பணத்தை வைத்து இவன் என்ன செய்யப்போகிறான்?” என்று பேசுவதும், தங்கள் கைச் செலவுக்கிருந்த மொத்தத்தையும் கொடுத்து ஒரு மிட்டாயை வாங்கி, ஆறு பொடித் துண்டுகளாக நறுக்கி குடும்பமே பகிர்ந்துண்ணும் காட்சியும் மறக்க முடியாதவை. இந்தக் குடும்பம் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, எதிர் அபார்ட்மெண்டில் நாசிப்படை நுழைகிறது, மூன்றாவது மாடியில் உணவு மேஜையில் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கும் ஒரு குடும்பத்தினர் எழுந்து நிற்க, ஊனமுற்ற ஒருவர் மட்டும் வீல் சேரில் அமர்ந்திருக்கிறார், நாசிப் படையினர் வீல் சேரோடு அவரைத் தூக்கி ஜன்னலுக்கு வெளியே தட்டிவிடுகிறார்கள். மற்றொரு காட்சியில் பொழுதுபோகாத நாசிகள் நடுரோட்டில் வைத்து யூதர்களை ஜோடி ஜோடியாகச் சேர்த்து ஆடவிடுகிறார்கள். படம் நெடுகிலும் இம்மாதிரிக் காட்சிகள் வந்தபடியே இருக்கின்றன.

படத்தில் மிக முக்கியமானதாகக் காட்டப்பட்டிருப்பது.. பசி. தீவிரவாத அமைப்புகளோடு தொடர்புடைய சகோதரன் விசாரணைக்காகப் பிடிக்கப்பட்டிருக்க, ஸ்பில்மன் தனக்குத் தெரிந்த போலந்து அதிகாரியிடம் கெஞ்சி அவனை விடுவிக்கிறான். சகோதரன் வீராவேசமாக ‘எதற்காக அவர்களிடம் மண்டியிட்டாய்’ என்று கோபித்தபடி நடந்து, சட்டென்று கிறங்கி விழுந்து “பசி..” என்று முனங்கும்போது, மனிதனுக்கு எது மிக முக்கியமானது எனும் கேள்வி விஸ்வரூபம் எடுத்து நிற்கிறது. ஒரு வயோதிகப் பெண்ணிடமிருந்து உணவைப் பறிக்க ஒருவன் முயற்சித்து, இருவரும் போராடி அது தரையில் கொட்டிவிட, அவன் பாய்ந்து அதை நக்கிச் சாப்பிட, அவள் அழுதவாறு அவன் முதுகில் அடித்தபடியே இருப்பதை ஸ்பில்மன் பார்க்கிறான். படத்தின் பிற்பாதி முழுவதும் அவனே அப்படித்தான் உணவுக்காக அலைகிறான். தன் வயிற்றை நிரப்பிக்கொள்வதே ஸ்பில்மனுக்கு மற்றெல்லாவற்றையும்விடப் பிரதானமாக இருக்கிறது. முன்பு தனது ரசிகையாக இருந்து, பின்பு தோழியாகவும் ஆன பெண்ணின் வீட்டில், அவன் தஞ்சமடையும் போது, அவளும் அவள் கணவனும் பியானோ கலைஞன் என்ன சொல்லப்போகிறான் என்று ஆவலோடு பார்த்தபடி இருக்க, அவன் “ஒரு துண்டு பிரட் கிடைக்குமா?” என்று கேட்கிறான். மற்றொரு காட்சியில் உணவுக்காகத் தன் கடிகாரத்தை விற்கும்போது, “உணவு, காலத்தை விடவும் அத்தியாவசியமானது” என்கிறான்.

அவனைக் காப்பாற்றுவதற்காக ஒரு அப்பார்ட்மெண்டின் ஃபிளாட்டுக்குள் வைத்துப் பூட்டுகிறார்கள், உள்ளே ஆள் இருப்பதே தெரியக்கூடாது- ஒரு சிறு சத்தம்கூட வெளியே மற்றவர்களுக்குக் கேட்கக்கூடாது என்று அறிவுருத்துகிறார்கள். ஆனால் அந்த ஃப்ளாட்டுக்குள் ஒரு பியானோ இருக்கிறது, அவன் பியானோவைப் பார்த்தே பலமாதங்கள் ஆகிவிட்ட நிலையில் வாஞ்சையோடு அதைப் பார்க்கிறான். உட்கார்ந்து வாசிக்கிறான்.. இனிமையான பியானோ இசை நம் செவிகளை நிறைக்கிறது.. சத்தம் வெளியே கேட்குமே என்று நாம் பதைபதைக்கும்போது, அவனது விரல்கள் காட்டப்படுகின்றன.. மிக வேகமாக அந்த விரல்கள் வாசித்தபடி இருந்தாலும், அவை எவையுமே பியானோவின் விசைகளைத் தொடவே இல்லை. அந்தரத்தில் அசைந்தபடி இருக்கின்றன. அந்த இசை முழுக்க முழுக்க அவனது மனதுக்குள்தான் இசைக்கப்படுகிறது.

படம் நெடுகிலுமே அவன் உயிரைக் காப்பாற்ற ஓடியபடி, அல்ல, பதுங்கியபடியே இருக்கிறான். சந்தர்ப்பங்கள்தான் அவனைத் தப்பவிடுகின்றன. ரோமன் பொலன்ஸ்கி, வார்ஸாவில் நடக்கும் அடக்குமுறைகள், போராட்டங்கள், யுத்தங்கள் எல்லாவற்றையும் மையக் கதாபாத்திரத்தின் பார்வைக் கோணத்திலிருந்து மட்டுமே காட்டுகிறார். அதைத் தாண்டி அவர், காட்சி விறுவிறுப்புக்காக அவற்றை விவரித்துக் காட்டுவதில்லை. கடுமையான போருக்குப்பின் அந்த நகரமே அழிந்து, வெறும் இடிபாடுகளின் குவியலாக மாற, அதன் நடுவே ஸ்பில்மன் மட்டும் மெலிந்த உருவமாகப் பசியில் தள்ளாடியபடித் தனியாக செல்லும் காட்சிதான் ரோமன் பொலன்ஸ்கி எடுத்தவற்றிலேயே சிறந்தது என்று நான் நினைக்கிறேன். இந்தப் படத்தை சமீபத்தில் நான் திரும்ப பார்த்தபோது, அந்தக் காட்சியில் என் மனதுக்குள் “கரப்பான் பூச்சி” என்ற ஒற்றைச் சொல்தான் திரும்பத்திரும்ப ஓடிக்கொண்டே இருந்தது. ஆனால் படத்துக்குள் அப்படிப்பட்ட ஒப்பீடு எதுவுமே இல்லை.

படத்தின் இறுதியில் ஸ்பில்மன் ஒரு ஜெர்மன் அதிகாரியின் கண்ணில் பட்டுவிடுகிறான். “யார் நீ?” என்று அவர் கேட்க, ஸ்பில்மன் யோசித்துவிட்டு “..பியானிஸ்ட்” என்கிறான். அவர் அமைதியாகத் தன்னைப் பிந்தொடரும்படிச் சைகைகாட்டிவிட்டுப் பக்கத்து அறைக்குள் செல்கிறார். அந்த அறையில் ஒரு பியானோ இருக்கிறது. ஸ்பில்மன் அதை வாசிக்கிறான். அற்புதமான இசையை உள்ளம் உருகக் கேட்கும் அந்த நாசிப் படைக்காரர், அந்த யூதனுக்கு உணவு கொடுத்து, மறைந்து வாழ உதவியும் செய்கிறார், “ரஸ்யப் படைகள் நெருங்கி வந்துகொண்டிருக்கின்றன, இன்னும் கொஞ்ச நாளுக்கு நீ தாக்குப்பிடித்துவிடு” என்றும் சொல்கிறார்.

பின்பு ஜெர்மன் படைகள் வார்சாவை விட்டுப் பின்வாங்கிச் செல்லும்போது, அந்த அதிகாரி ரகசியமாக ஸ்பில்மனை வந்து பார்த்து, சில நாட்களுக்குப் போதுமான அளவுக்கு உணவுப்பொருட்களும் குளிருக்கு ஆடையும் கொடுக்கிறார். ஸ்பில்மன் அவருக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது என்று உணர்ச்சிவசப்பட, அவர் அமைதியாக “கடவுளுக்கு நன்றி சொல், எனக்கல்ல. அவர் நாம் உயிர்வாழவேண்டும் என்றுதான் விரும்புகிறார் இல்லையா? ..குறைந்தது அப்படித்தான் நாம் நம்பவேண்டும்” என்கிறார். “போருக்குப் பின் நீ என்ன செய்வாய்?” என்று அவர் கேட்க, “ரேடியோவில் இசைப்பேன்” என்று ஸ்பில்மன் சொல்ல, அந்த அதிகாரி, “உன் பெயரைச் சொல்லு.. நான் ரேடியோவில் உன் இசையைக் கேட்பேன்” என்கிறார். மிகுந்த உருக்கமான அந்த சம்பவம், நிஜமாக நடந்து சுயசரிதையில் எழுதப்படாவிட்டால் நம்பவே முடியாத அளவுக்கு, மனித நேயத்தையும் மனித குலத்தின்மேல் நம்பிக்கையையும் பிரகடனப்படுத்துவதாக இருக்கிறது.

.

காலம் எல்லாவற்றையும் சட்டென்று மாற்றிப்போட்டுவிடுகிறது. ஸ்பில்மன் ரஸ்யப் படையால் மீட்கப்பட்டு, போலந்தின் மதிப்புமிக்க இசைக் கலைஞராக 88 வயதுவரை வாழ்ந்தார். அந்த ஜெர்மன் அதிகாரி ரஸ்யப் படையால் பிடிக்கப்பட்டு, போர்க் குற்றவாளியாக சிறையிலேயே இருந்து, 1953யில் இறந்துபோனார். அவர் ஸ்பில்மன்னை தவிர்த்து வேறு சில யூதர்களையும் காப்பாற்றியதாகப் பின்பு தெரியவந்தது. தற்போது யூதர்களின் நாடான இஸ்ரேல் அந்த நாசி அதிகாரிக்கு மிக உயரிய விருது வழங்கி கௌரவித்திருக்கிறது. இதற்கு முக்கியக் காரணம், அனைவரின் மனதையும் உலுக்கிய, உணர்ச்சிகரமான “தி பியானிஸ்ட்” படம்தான்.

ரோமன் பொலன்ஸ்கி – 2

.

Advertisements