இணையத்தில், “நான்லீனியர்” (Nonlinear) கதைசொல்லல் பற்றி நிறையவே எழுதப்பட்டுவிட்டது. அந்த வகையிலான சில படங்களை நீங்களும் பார்த்திருப்பீர்கள். சுருக்கமாக நான்லீனியர் கதையமைப்பு என்றால், மாறிய காலவரிசையில் அல்லது ஒழுங்கில்லாத கால ஓட்டத்தில் கதை சொல்லப்படுவது என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.

பொதுவாகப் படங்களில் ஆரம்பக் காட்சியிலிருந்து காலம் முன்னோக்கி மட்டுமே நகர்ந்தபடி இருக்கும். சில சமயங்களில், அதனிடையில், முன்பு எப்போதோ நடந்த சம்பவங்கள் ஃப்ளாஷ் பேக் காட்சிகளாக வந்துவிட்டுப்போகும். திரைக்கதாசிரியர், நேர்கோட்டில் முன்னேறும் காலஓட்டத்தை சற்றே நிறுத்தி, காலத்தில் முன்போ (Flash Back) அல்லது பின்போ (Flash Forward) சென்றுவிட்டு, மீண்டும் திரும்பிவந்து கதையின் காலஓட்டத்தைத் தொடர்வார். சில திரைக்கதைகளில் மிக நீளமான ஃப்ளாஷ் பேக் இருக்கலாம், மொத்தக் கதையுமேகூட ஃப்ளாஷ் பேக்’காக வரலாம். உதாரணத்துக்கு அட்டன்பரோவின் “காந்தி” படம், மகாத்மா காந்தியின் இறுதி ஊர்வலத்தில் ஆரம்பித்து, பின்பு அவருடைய மொத்த வாழ்க்கையையும் ஃப்ளாஷ் பேக்காகக் காட்டி, இறுதியில் காந்தியின் அஸ்தி கரைக்கப்படுவதோடு முடிகிறது.

சில திரைக்கதைகளில், “அலைபாயுதே” படத்தில் வருவதைப்போல, நிகழ்காலத்தில் ஒரு கதைத் தொடர் நடந்துகொண்டிருக்க, இடையிடையே பழைய சம்பவங்கள் மற்றொரு தொடராக வந்துபோகலாம். இரண்டு கதைத் தொடர்களும் இணையாகச் செல்லும், அதனதன் காலவரிசை சீராகவே முன்னேறும், அதாவது தனித்தனியாக அவை “லீனியர்”தான்.

ஆனால் அதற்கும் மேலே போய், காலத்தை முழுக்கக் கலைத்துப்போட்ட திரைக்கதைகளும் உள்ளன. கால ஓட்டத்தை விதவிதமாக மாற்றி, சோதனை முயற்சிகளைச் செய்த நூற்றுக் கணக்கான படங்களில் சில மட்டுமே பளிச்சென்று தனித்து நிற்கின்றன. வெறும் சோதனை முயற்சியாக மட்டும் நின்றுவிடாமல் ஒரு கலை அனுபவமாகவும் அவை இருக்கின்றன.

.

இந்த வகைப் படங்களைப் பற்றிப் பொதுவாக சொல்லப்படும் விமர்சனங்கள்:

  • காலத்தைக் கலைத்துக் குழப்பிக் கதை சொல்வதால் என்ன லாபம்;
  • தங்களை அறிவுஜீவியாகக் காட்டிக்கொள்பவர்களுக்காகவே அவை எடுக்கப்படுகின்றன;
  • சாதாரணமாகப் புரிந்துவிடக்கூடாது என்பதற்காக வேண்டுமென்றே குழப்பிக் கதைசொல்கிறார்கள்.

ஆனால் பல நல்ல படங்கள் இந்த விமர்சனங்களை உடைத்திருக்கின்றன.

இவ்வகைத் திரைக்கதை அமைப்பின் பயன் என்ன?

  • காலம், இயற்கை, விதி போன்ற பிரம்மாண்டங்களின் முன் மனிதர்கள் எத்தனைச் சிறியவர்கள் என்று காட்டவும்;
  • மனிதனின் ஆசை, வெறுப்பு, உறவு, பகை எல்லாம் விலகி நின்று பார்த்தால் எத்தனை அற்பமானவை என்று விளக்கவும்;
  • கோடிக்கணக்கான மனித வாழ்க்கைகளின் மாபெரும் வலைப்பின்னலாக விளங்கும் சமூக அமைப்பை, ஒரு பறவையின் கோணத்திலிருந்து பார்ப்பதற்கும்;
  • தனிமனித வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு சிறு மாற்றத்தையும், லட்சக்கணக்கான புறக்காரணிகள் பாதிக்கின்றன என்பதை வெளிப்படுத்துவதற்கும்
  • ஒருவனின் நினைவில் பதிந்திருக்கும் தனித்தனி சம்பவங்களின் மூலம் ஒரு ஒட்டுமொத்தக் கதையை உருவாக்குவதற்கும்
  • ஒரே சம்பவம், அதில் சம்பந்தப்பட்ட பல்வேறு நபர்களின் பார்வைக் கோணங்களில் முற்றிலும் வெவ்வேறாகியிருப்பதைப் பதிவுசெய்வதற்கும்

இந்த ‘காலவரிசை மாறிய திரைக்கதையமைப்பு’ பொருத்தமாக இருக்கிறது.

எனக்குப் பிடித்த பத்து நான்லீனியர் படங்களைப் பட்டியலிடவிருக்கிறேன். காலவரிசை மாறிய இந்தப் படங்களை, நான் ஒரு ‘மாறுதலுக்காக’, கால வரிசைப்படியே போடுகிறேன்.

.

( 1 )

சகிப்புத்தன்மை இன்மை” (1916)

D.W. GRIFFITH

இன்றுவரை நம் திரைப்படங்களில் இடம்பெறும், ‘குளோஸ் அப்’ முதல், உச்சக் காட்சியின் ‘கடைசி நிமிடத் தப்புதல்’ (ஒருவர் பிரச்சனையில் மாட்டியிருக்க, அவரைக் காப்பாற்ற இன்னொருவர் வந்துகொண்டிருக்க, இரண்டும் மாறிமாறிக் காட்டப்பட்டு, போகப்போகப் படத்தொகுப்பின் வேகம் அதிகரித்து, கடைசி நிமிடத்தில் காப்பாற்றப்படுவது) வரை பல்வேறு அடிப்படையான விஷயங்கள் திரைக்கலைக்கு வந்து சேர்ந்தது “ஒரு தேசத்தின் பிறப்பு” THE BIRTH OF A NATION (1915) எனும் அமெரிக்கப் படத்தின் மூலம்தான்.

ஃப்ளாஷ் பேக், காட்சிச் சட்டத்தில் மாஸ்க் செய்து மறைத்துத் தேவையானதை மட்டும் காட்டுவது, ஒரே நேரத்தில் நடக்கும் வெவ்வேறு காட்சிகளைக் குறுக்கே வெட்டிப் படத்தொகுப்புசெய்வது போன்ற பலப்பல உத்திகள் முதலில் பயன்படுத்தப்பட்டது அந்தப் படத்தில்தான். அதன் இயக்குனர் ‘கிரிஃபித்’ (D.W. GRIFFITH) அவர்கள் “திரைக்கலையின் தந்தை” என்றே அழைக்கப்படுகிறார். அந்தப் படத்துக்கு முன்னால் அவர் 450 குறும்படங்களை எடுத்து, கதையைக் காட்சிப்படுத்துவதற்கான பல்வேறு நுணுக்கங்களைப் பரிசோதித்தார். ஹாலிவுட் என்னும் ஆலமரத்தின் விதையை ஊன்றியது கிரிஃபித் அவர்கள்தான். அந்தப் படத்தின் மாபெரும் வெற்றியைத் தொடர்ந்து அவர் எடுத்த படம்தான் “சகிப்புத்தன்மை இன்மை” INTOLERANCE (1916).

94 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எடுக்கப்பட்ட அந்தப் படத்தின் திரைக்கதை இப்போதும் நவீனமானதாக இருக்கிறது. ஒன்றுக்கொன்று சம்பந்தமில்லாத நான்கு தனிக் கதைகள், இணையாக ஒரே சமயத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால் அந்த 4 கதைகளும் சமகாலத்தவை அல்ல, வெவ்வேறு காலகட்டங்களில், சுமார் 2,500 வருடங்களுக்குள் நடக்கின்றன. மனிதகுலத்தின் சகிப்புத்தன்மையற்ற செயல்களால் வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் நடக்கும் அழிவுகளையும் தீமைகளையும் ஒப்பிட்டுக் காட்டுகிறது திரைக்கதை.

நான்கு கதைகளின் பின்னணி:

  1. பாபிலோனியா காலகட்டம், 539 B.C. / வெவ்வேறு கடவுளர்களை வணங்குபவர்களுக்கு இடையே சகிப்புத்தன்மை மெல்லக் குறைந்து, இறுதியில் பெரும் போரில் முடிந்து, பாபிலோனியாவின் வீழ்ச்சிக்கே காரணமாகிறது.
  2. இயேசுவின் காலம், 27 A.D. / சகிப்புத்தன்மையற்ற பரிசேயர்கள் இயேசுவை விரோதித்து, வீண்பழி சுமத்தி, சிலுவையிலேற்றிக் கொல்வது.
  3. பிரஞ்சு மறுமலர்ச்சிக் காலம், 1572. / கத்தோலிக்கர்கள் சமதர்ம உடன்படிக்கையை முறித்து, பிராடஸ்டாண்ட்களின் மேல் நடத்திய, ‘புனித பார்த்தலோமி நாளின் மனிதப்படுகொலை’ என்று வரலாற்றில் அழைக்கப்படும் கொலை வெறியாட்டம்.
  4. நவீன அமெரிக்கா, 1914. / சமூக சீர்திருத்த அமைப்பு, விக்டோரிய தூய ஒழுக்கவாதம், அமைப்புரீதியான குற்றவாளிகள், அராஜகமான பெருமுதலாளிகள், வேலை நிறுத்தத்தில் ஈடுபடும் தொழிலாளிகள் என்று எல்லாருமாகச் சேர்ந்து ஒரு சாதாரன இளம் பெண்ணின் வாழ்க்கையை அழிப்பது.

திரைக்கதையின் சரடு ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்றுக்கு தாவித்தாவிக் கோர்த்துச் செல்கிறது, முடிவை நெருங்க நெருங்க 4 கதைப் பகுதிகளின் நீளமும் குறைந்தபடி வந்து படத்தொகுப்பு வேகமெடுக்கிறது. நான்கு கதைக் களங்களிலும் அந்தந்த வீழ்ச்சிக்குக் காரணமான அரசியல் பின்னணிகளையும், மத, சமூகக் காரணங்களையும் கிரிஃபித் ஆராய்ந்திருக்கிறார்; ஆனால் அதேசமயத்தில் ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் மிகச் சாதாரனமான எளிய மக்களையே மையப்படுத்தி அவர்கள் அடையும் பாதிப்புகளையே விரித்துரைத்திருக்கிறார்.

மௌனப் படங்களில் வழக்கமாகக் காட்சிக்கிடையே காட்டப்படும் வசன அட்டைகள், இப்படத்தில் மிகுந்த தரத்தோடு இருக்கின்றன, இலக்கிய வாசிப்பு இல்லாதவர்களுக்கு அவை புரிந்திருக்குமா என்றே தெரியவில்லை. குறிப்பாக ஒரு கதைக்களத்திலிருந்து இன்னொன்றுக்கு மாறுவதற்கு இடையில், இணைப்புக்காக எப்போதும் ஒரு ஷாட் காட்டப்படுகிறது, குழந்தையின் தொட்டிலை ஆட்டியபடி இருக்கும் தாய். அதனுடன் வரும் வசன அட்டையில், வால்ட் விட்மனின் கவிதை வரியான “Out of the Cradle Endlessly Rocking” காட்டப்படுகிறது. தலைமுறை தலைமுறையாக மனிதகுலம் பிறந்து, அன்புக்காக ஏங்கி வாழ்ந்து, சகிப்புத்தன்மை இன்மையால் சண்டையிட்டு மடிந்துகொண்டிருப்பதை, படம் நெடுகிலுமே நாம் உணர்ந்தபடி இருக்கிறோம். கிரிஃபித் படத்துக்கு வைத்திருக்கும் முழுத்தலைப்பு: “Intolerance: Love’s Struggle Throughout the Ages”, அதுவே படத்தின் மைய நோக்கத்தை விளக்கிவிடுகிறது.

உலகிலேயே அதிக செலவுசெய்து எடுக்கப்பட்ட படமாக அதன் காலத்திலும் அதன்பின் ஒரு தலைமுறை வரையிலும்கூட இருந்தது. 100அடி உயரமான பாபிலோனின் பெருஞ்சுவர் செட், போர்க்களக் காட்சிகள், வேலை நிறுத்தத்தின்போது வெடிக்கும் கலவரம், அந்தந்த காலகட்டங்களை நுணுக்கமாகப் பிரதிபலிக்கும் ஆடை வடிவமைப்பு, பல்லாயிரம் துணை நடிகர்களைப் பயன்படுத்திய விதம் எல்லாமே அது எடுக்கப்பட்ட காலத்தை மீறி நிற்கின்றன.

வணிகரீதியில் மிகப் பெரிய தோல்வியைத் தழுவியது படம். அக்காலப் பார்வையாளர்கள் குறுகிய நேரமே ஓடும், புரிந்துகொள்ளச் சிரமமில்லாத படங்களுக்கே பழகியிருந்தார்கள். 3 மணி நேரத்துக்கும் மேல் ஓடுகின்ற, மிகச் சிக்கலான கதையமைப்பை அவர்களால் உள்வாங்க முடியவில்லை.

அப்படத்தின் தோல்வியால் கிரிஃபித்தின் நிறுவனம் திவாலானது, பொது இடத்தில் போடப்பட்ட பாபிலோன் பெருஞ்சுவர் செட்டை உடைக்கும்படி நகராட்சி ஆணையிட்டும்கூட அதற்கும் பணமின்றி தத்தளித்தார் கிரிஃபித். நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அந்த செட் தானாக இடிந்து விழுந்தபிறகே அகற்றப்பட்டது. ஆனால், ஆஸ்கார் விருதுகள் விழாவுக்கான நிரந்தரக் கட்டிடமாக 2001-யில் கட்டப்பட்ட கோடாக் திரையரங்க வளாகத்தின் நுழைவு வாயிலை, அதே பாபிலோனிய பெருஞ்சுவர் செட்டின் மாதிரி வடிவமாக அமைத்து, கிரிஃபித்துக்கு மரியாதை செய்திருக்கிறது ஹாலிவுட்.

அவரை “நமக்கெல்லாம் ஆசிரியர்” என்று புகழ்ந்த சார்லி சாப்ளின் முதல், ஆல்ஃபிரட் ஹிட்ச்காக், ஆர்சன் வெல்ஸ், ஜான் ஃபோர்ட் போன்றவர்கள் கிரிஃபித்தையே தங்கள் முன்மாதிரியாகக் கொண்டு திரைக்கலையை வளர்த்தெடுத்தார்கள்.

பத்துப் படங்களைப் பட்டியலிட ஆரம்பித்த நான், முதல் படத்தையே இவ்வளவு நீளமாக எழுதிவிட்டேன். கிரிஃபித் அவர்களைப் பற்றி எழுதக் கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தை இழக்க விரும்பாததே காரணம். மற்றப் படங்களைப் பற்றிக் கொஞ்சம் சுருக்கமாக எழுதவேண்டும் என்று நினைத்திருக்கிறேன். அடுத்த பதிவில் முயற்சிக்கிறேன்.

Advertisements